WikiDer > Tom Dumoulin
Tom Dumoulin | ||||||||||||||||||||||
Tom Dumoulin im Jahr 2018 | ||||||||||||||||||||||
| Persönliche Informationen | ||||||||||||||||||||||
| Spitznamen | ▪ Der Schmetterling von Maastricht[1] ▪ Il Bello (Die schöne)[2] ▪ Kampfjet Tom[3] ▪ Turbo Tom[4] | |||||||||||||||||||||
| Geburtsdatum | 11. November1990 | |||||||||||||||||||||
| Geburtsort | Maastricht, Die Niederlande | |||||||||||||||||||||
| Staatsangehörigkeit | ||||||||||||||||||||||
| Länge | 185 cm | |||||||||||||||||||||
| Sportliche Informationen | ||||||||||||||||||||||
| Aktueller Kader | Jumbo Visma (ab 2020) | |||||||||||||||||||||
| Disziplin(en) | Weg | |||||||||||||||||||||
| Spezialisierung(en) | Etappenrennen, Klettern, Zeitfahren | |||||||||||||||||||||
| Pflügen | ||||||||||||||||||||||
| 2011 2012–2013 2014 2015–2016 2017–2019 2020–2021 | Rabobank Continental-Team Argos-Shimano Riesen-Shimano Team Giant-Alpecin Team Sunweb Team Jumbo Visma | |||||||||||||||||||||
| Beste Leistung | ||||||||||||||||||||||
| Mailand-San Remo | 11. (2019) | |||||||||||||||||||||
| Amstel Goldrennen | 20. (2014) | |||||||||||||||||||||
| Lüttich-Bastogne-Lüttich | 12. (2020) | |||||||||||||||||||||
| Tour durch die Lombardei | 18. (2013) | |||||||||||||||||||||
| Tour durch Italien | 1 (2017) 4 Etappensiege | |||||||||||||||||||||
| Runde Frankreich | 2. (2018) 3 Etappensiege | |||||||||||||||||||||
| Tour durch Spanien | 6. (2015) 2 Etappensiege | |||||||||||||||||||||
| WM unterwegs | 4. (2018) | |||||||||||||||||||||
| Andere | ||||||||||||||||||||||
| Siege: | ||||||||||||||||||||||
| BinckBank-Tour | 2017 | |||||||||||||||||||||
| Medaillenübersicht | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
| Medaillen | ||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||
Tom Dumoulin (Maastricht, 11. November1990) ist ein Niederländisch ehemalige Rennradfahrer der vor allem als Zeitfahrspezialist und Wertungsfahrer bekannt ist. Er fuhr von 2012 bis 2019 gleichzeitig Radsport-Team, die jetzige Team DSM. Am 19. August 2019 gab er bekannt, dass er einen 3-Jahres-Vertrag mit Jumbo Visma, wo er ab 2020 fahren wird. Am 23. Januar 2021 wurde bekannt gegeben, dass Dumoulin auf unbestimmte Zeit mit dem Radfahren aufhören wird.[5]
Dumoulin gewann 2017 zwei Mehrtagesrennen bei WeltreiseEbene, nämlich die Giro und der BinckBank-Tour und er war zweimal im Jahr 2017 Weltmeister, im Mannschaftszeitfahren und im Einzelzeitfahren. 2018 wurde er Zweiter in beiden Giro als die Tour. Er hat alles gewonnen Große Touren Etappen (vier in der Tour durch Italien, drei im Runde Frankreich und zwei in der Tour durch Spanien) und trug das Leadertrikot (17 rosa Pullover in dem Tour durch Italien und sechs rote pullover in dem Tour durch Spanien). Dumoulin heiratete seine Freundin am 20. Oktober 2018.[6]
Biografie
Ausbildung und Start
Dumoulin ist aufgewachsen in Maastricht und erwarb 2009 sein VWO-Diplom an der Bonnefanten-Hochschule Dort.[7] Er hat erst mit fünfzehn angefangen Rennradfahren. Nachdem er für das Studium gezogen wurde Medizin, er beschloss, es so zu machen Rennradfahrer.[8] Als vielversprechender Fahrer gewann er 2010 die dritte Etappe und die Endwertung in der in Portugiesisch Etappenrennen GP Portugal U23. Im selben Jahr gewann er auch das Einzelzeitfahren im Girobio, das Tour durch Italien für Versprechen. 2011 gewann er die Endwertung der of Belgier Etappenrennen Triptyque des Monts et Chateaux.
2012 – Wechsel zu Argos-Shimano
Anfang des Jahres 2012 zog Dumoulin von Rabobank Continental-Team, das kontinentales Trainingsteam von Rabobank, an die Holländer prokontinentale FormationArgos-Shimano. In seiner ersten Saison bei den Profis erreichte er den sechsten Platz in der Endwertung der Ruta del Sol und ein fünfter Platz in der Endwertung der of Tour durch Luxemburg, wo er dahinter Wout Poels wurde zudem Zweiter in der Jugendwertung.
Von einem starken Tour durch Burgos (10.) und wieder ein 2. Platz in der Jugendwertung dahinter Esteban Chaves, er zwang sein Debüt in a in große Tour aus - in der Tour durch Spanien nach acht Tagen trat er jedoch anonym zurück - nur um zur Einladung eingeladen zu werden Radweltmeisterschaften in seiner Heimatprovinz Limburg in der Kategorie U23, wo er neben dem Straßenrennen (85.) auch im Einzelzeitfahren (10.) starten durfte.
2013 – Debüt in der Tour und beim Weltcup für Elite
Im Jahr 2013 Handel Argos-Shimano bis zum UCI Welttour, die ihm automatisch ein Startticket für alle wichtigen Wettbewerbe verschaffte. Dumoulin debütierte in a Monument; in einer harten und teilweise neutralisierten Ausgabe von Mailand-San Remo die er auf Platz 126 beendete. Im Frühjahr gewann er auch das Bergtrikot im Ruta del Sol und wurde Sechster im stark besetzten Drei Tage De Panne-Koksijde. Er debütierte auch in der Amstel Goldrennen (62.) und Lüttich-Bastogne-Lüttich (121.). Im Einzelzeitfahren im Tour durch Belgien er ist nach Weltmeister fertig geworden Tony Martin Zweiter, verlor aber im Finale seinen Podestplatz Königin reiten und fiel in der Endwertung auf den fünften Platz zurück. Er blieb jedoch der Beste in der Jugendwertung.
Tourdebüt und Podiumsplatz bei der Eneco Tour
Dumoulin machte sich durch seine Ergebnisse zu den Niederländische Radsportmeisterschaften im Kerkrade mit einer Bronzemedaille im Einzelzeitfahren und einer Silbermedaille im Straßenrennen. Anschließend debütierte er in der Runde Frankreich. Er war Teil des erfolgreichen Sprintzuges von Marcel Kittel, der vier Etappensiege verbuchte und selbst zweimal in den Top-10 fuhr, nämlich in der langes Einzelzeitfahren halbwegs - wo er her Bauke Mollema der beste Holländer war und in der Tür Rui Costa gewonnen sechzehnte Etappe, eine rollende Übergangsphase, in der er angriff.
Nach dem Runde Frankreich folgte einem starken Eneco-Tour, in dem Dumoulin seinen ersten Podestplatz in einem Major belegte World Tour Rennen erwischt habe. Auch dank eines starken Einzelzeitfahrens - das er Sylvain Chavanel Als Zweiter und Vierter der vorletzten Etappe startete er am letzten Tag als Tabellenführer. Das schwierige Finale mit den Mauer von Geraardsbergen aber es wurde ihm zu stark, und er musste seinen Nachbarn angreifen Zdeněk tybar lass ihn wegfahren, womit er die sieben Tage nahm World Tour Rennen als Nummer zwei fertig war.
Debüt bei der WM für Elite und Vertragsverlängerung
Seine gute Fahrweise wurde vom Bundestrainer gelobt Johan Lammerts mit einem Platz in der Auswahl für das Straßenrennen der Radweltmeisterschaften im Florenz. In dem Straßenrennen er hat es nicht bis zur Ziellinie geschafft; das Mannschaftszeitfahren er belegte mit Argos-Shimano den 14. Platz (das beste Saisonergebnis des Teams in dieser Disziplin); für die Einzelzeitfahren er hat kein Ticket bekommen.
Eine Woche später beendete er seine Saison im Tour durch die Lombardei - den Kurs fortzusetzen, den er ein Jahr zuvor bei seiner ersten Expedition aufgegeben hatte. Zwischen großen Namen wie Greg Van Avermaet und zweifacher Gewinner Philippe Gilbert er wurde Achtzehnter. Am Ende der Saison gab sein Team bekannt, dass Dumoulin seinen Vertrag mit Argos-Shimano beenden wird, der 2014 als Riesen-Shimano, um ein Jahr verlängert.
2014 – Etablierung beim weltbesten Zeitfahren
Dumoulin begann sich 2014 zum ersten Mal wirklich mit der Weltspitze der Zeitfahren. Also musste er Prolog des Ruta del Sol nur die blutgebildeten Alejandro Valverde für sich selbst und im letzten Einzelzeitfahren der Tirreno-Adriatico Fünfter in einem Feld internationaler Spitzenreiter. Auch im Einzelzeitfahren holte er seinen ersten Sieg unter den Profis. In dem Internationales Straßenkriterium er hat beide besiegt Rohan Dennis wenn Bob Jungels und ging damit als Tabellenführer in den Finaltag ein. Auf der letzten Bergetappe musste er jedoch sein Gelbes Trikot wieder abgeben und landete im Endklassement auf dem 16. Platz.
Dumoulin zeigt auch Klassifikationsfähigkeiten
Auch bei den Klassikern setzte sich Dumoulin zunehmend durch. In dem Strade Bianche er wurde Zwölfter und auch im Finale der Amstel Goldrennen (20.) und die Wallonischer Pfeil (21.) er hat sich bekannt gemacht. Mit diesen Ergebnissen in der Tasche begann Dumoulin mit den notwendigen Bestrebungen Lüttich-Bastogne-Lüttich, aber das sehr harte Finale war zu viel für ihn und er wurde am Ende 65.
Nach einer hervorragenden Klassik-Kampagne hat sich Dumoulin auch in den Runden einen Namen gemacht. In dem Tour durch Belgien im Einzelzeitfahren wurde er, wie schon ein Jahr zuvor, mit Rückstand Zweiter Tony Martin, aber diesmal konnte er diesen Platz bis zum Schluss halten, was ihm auch den Sieg in der Jugendwertung bescherte. Augenblicke später machte er noch mehr Eindruck in der Tour durch die Schweiz. Die Runde hatte zwei Zeitfahren und in beiden Zeitfahren wurde er Zweiter (hinter beiden Zeiten). Tony Martin). Am letzten Wochenende behauptete er seine Position in der Gesamtwertung, indem er sich in den beiden Anstiegen tapfer durchkämpfte; er beendete die Runde als Fünfter.
Dreimal Top-5 bei der Tour de France
Im Vorfeld seines zweiten Runde Frankreich gekrönt Dumoulin in Lachshummel zum ersten mal bis Niederländischer Meister im Zeitfahren. In dem Runde Frankreich das Giant-Shimano Team war wieder sehr erfolgreich mit Marcel Kittel die genau wie in 2013 gewann vier Massensprints.
Dumoulin sprintete in der Auftaktwoche zweimal auf den vierten Platz im Tagesergebnis, doch sein großes Ziel war der Einzelzeitfahren der Tag davor Paris. Das Einzelzeitfahren war 54 Kilometer lang und verlief überwiegend auf ebenen Straßen. Obwohl Dumoulin erstmals in der nationalen Trikolore starten durfte, konnte er die Lücke bis unnahbar schließen Tony Martin nicht schließen. Mehr als eineinhalb Minuten hinter dem amtierenden Weltmeister wurde er Zweiter.
Viele geschlossene Ehrenplätze im Herbst
Im Herbst etablierte sich Dumoulin schließlich in der Weltspitze des Zeitfahrens. In jedem Match hat er nach dem Runde Frankreich startete, mischte er sich im Lauf des Rennens ein. In dem Eneco-Tour er besiegte im Einzelzeitfahren durch BredaFabian Cancellara (Dumoulins erster World-Tour-Sieg) und kam zwei Tage später an Geraardsbergen ein paar sekunden zu kurz Greg Van Avermaet um seine zweite Etappe zu gewinnen. Er übernahm an diesem Tag die Führung, nur um seine Führungsposition einen Tag später an einen entfesselten . zu übergeben Tim Wellens. Nach der Schlussetappe durfte er zweimal aufs Podium: Er landete hinter Wellens und Lars Boom wurde Dritter in der Endwertung und gewann das rote Punkte-Trikot.
In dem Tour durch Alberta den Prolog gewann er mit Leichtigkeit und seine Spitzenposition schien für den Rest der Woche nicht in Gefahr zu sein, aber am letzten Tag Daryl Impey wegen der Bonussekunden in der Endwertung knapp überholt; Dumoulin ist in einem Punkt stecken geblieben Großer Preis von Quebec es war einfach nicht für Dumoulin. Auf dem letzten Kilometer machte er einen späten Rückzug und schien die Sprinter zu täuschen, aber Simon Gerrans kam auf den letzten zwanzig Metern vorbeigerauscht und verwies Dumoulin auf den zweiten Platz. Eine Woche später in Großer Preis von Montreal er belegte den sechsten Platz.
Auf der Weltmeisterschaft im Zeitfahren im Ponferrada Dumoulin eroberte seinen letzten Platz an der Zeitfahrspitze. Das Duell um die Regenbogen-Trikot ging dazwischen Bradley Wiggins und Tony Martin, aber im Kampf um Bronze gelang es ihm, den Rest des Feldes hinter sich zu lassen. Zuvor erreichte er mit dem Team Giant-Shimano im Mannschaftszeitfahren den achten Platz und im Straßenrennen erreichte er erstmals das Ziel (22.). Eine Woche später schloss er mit dem Tour durch die Lombardei (43.) beendete seine Saison.
2015 – Entdeckungstour als Radfahrer
Dumoulin startete 2015 mit einem vierten Platz in der Endwertung der Tour durch Down Under. Auch in Paris-Nizza er hatte Klassifikationsaspirationen, aber eine Krankheit warf ihm einen Strich durch die Rechnung. Etwas später im Tour durch das Baskenland er schien sich erholt zu haben. Er fuhr keine Wertung, sondern konzentrierte sich – erfolgreich – auf das abschließende Einzelzeitfahren. Auf einem abschüssigen Kurs besiegte er den Endsieger Joaquim Rodriguez. Dumoulin fuhr bei den Frühjahrsklassikern einigermaßen gut, aber echte Top-Platzierungen blieben drin Mailand-San Remo (25.), die Amstel Goldrennen (26.) und Lüttich-Bastogne-Lüttich (25.) aus.
Dumoulin verpasst das gelbe Leadertrikot bei der Tour de France
Im Jahr 2015 lag der Fokus von Dumoulin auf der Eröffnung Zeitfahren im Utrecht in dem Runde Frankreich. Im Vorfeld fuhr er die Tour durch die Schweiz. Er verteidigte Fabian Cancellara im Auftaktzeitfahren und trug dann vier Tage lang das gelbe Leadertrikot. Er musste es auf der Bühne beim . abgeben Rettenbachferner. In der Bergankunft fiel er auf den siebten Platz zurück, startete aber aufgrund des begrenzten Rückstands als Anwärter auf das Podest im abschließenden Einzelzeitfahren. Dumoulin gewann das Einzelzeitfahren und ließ ihn 19 Sekunden hinter dem Gesamtsieger zurück Simon pilak wurde Dritter in der Endwertung.
Trotz der Tatsache, dass Dumoulin sein rot-weiß-blaues Zeitfahr-Trikot beim Niederländische Meisterschaft im Zeitfahren (4.), die jüngsten Zeitfahr-Erfolge machten ihn zu einem Favoriten für das Eröffnungszeitfahren der Runde Frankreich im Utrecht, wo eine komplett flache Strecke von 13,7 Kilometern angelegt wurde. Sein Traum vom gelbes Leadertrikot fiel jedoch auseinander. Beim Passieren des Ziels musste Dumoulin ein späterer Sieger sein Rohan Dennis tolerieren. Tony Martin und Fabian Cancellara waren danach noch schneller. In dem Fanfahrt zu Neeltje Jans Dumoulin behauptete seine Spitzenposition in der Gesamtwertung, indem er die Ziellinie in der Spitzengruppe überquerte. Das nächster Tag war das Ziel am Steil Mauer von Huy, wo Dumoulin die Chance erwog, noch zu sein gelbes Leadertrikot fassen. Er wurde jedoch in einen massiven Crash verwickelt und brach sich das Schlüsselbein. Sein Traum auf dem gelbes Leadertrikot in dem Runde Frankreich war definitiv vorbei.
Fast-Finale-Sieg bei der Vuelta a España
Dumoulin hat sein Programm verschoben und dann im in Tour durch Spanien. In dem zweite Etage Dumoulin wählte den Angriff auf dem kurzen, aber steilen Schlussanstieg. Er bekam Esteban Chaves mit ihm, der ihn im Sprint-à-deux um den Etappensieg und das Leadertrikot überlistete. In der fünften Etappe kam Dumoulin in die rotes Leadertrikot zu Recht, nachdem es beim Massensprint zu einer Spaltung im Feld gekommen war und Dumoulin einige Sekunden Rückstand auf Chaves hatte, der sich jedoch am nächsten Tag für den Angriff entschied, den Etappensieg holte und erneut an einer Steilwand und dem Anführertrikot zurückerobert.
In der neunten Etappe war es Dumoulin, der ein Doppel traf. Auf einer Bergankunft griff er Chaves an, nahm ihn seiner Anführertrikot und sogar besiegt Chris Froome und Joaquim Rodriguez im Kampf um den Sieg. Zwei Tage später musste er sein rotes Leadertrikot gib es wieder ab, diesmal um Fabio Aruc. In der Königinfahrt nach Andorra er fiel in der Gesamtwertung durch Zeitverlust auf den vierten Platz zurück, entschied sich dann aber voll und ganz auf eine gute Endwertung zu setzen.
In den Bergetappen der zweiten Woche verteidigte sich Dumoulin tapfer. Er konnte den Unterschied zu seinen Kletterkonkurrenten immer begrenzen und machte sich auf der siebzehnten Etappe einen Namen. Im Einzelzeitfahren um Burgos er holte sich den Etappensieg mit großer Kraftdemonstration und eroberte die Tabellenführung zurück. Der Unterschied zur Nummer zwei, Aru, betrug drei Sekunden. In der neunzehnten Etappe verdoppelte er diese Differenz auf sechs Sekunden. Die zwanzigste Etappe war der letzte Schritt zu einem historischen Sieg.
Dumoulin könnte nicht Jan Janssen (1967) und Joop Zoetemelk (1979) der dritte NiederländischTour durch Spanien- und auch der dritte Gewinner der Grand Tour von dem Niederländisch Radfahrgeschichte werden. Er litt jedoch an einer Krankheit und musste seine Konkurrenten vorzeitig gehen lassen.[9] Er verlor viel Zeit, wodurch er vom Podium stürzte und in der Endwertung Sechster wurde. Dumoulin trug die rotes Leadertrikot. Als Zeichen seiner Wertschätzung erhielt er die Preis des Kampfgeistes von dem Tour durch Spanien Peloton zugeteilt.
Zeitfahr-Weltmeisterschaft als letztes Saisonziel
Dumoulin wollte drauf Weltmeisterschaft im Zeitfahren im Richmond versuch das Regenbogen-Trikot in dem Einzelzeitfahren erobern. Die Vorzeichen standen gut mit einem fünften Platz in der Mannschaftszeitfahren mit Team Giant-Alpecin. Das Einzelzeitfahren endete jedoch enttäuschend. Es war ein Außenseiter Vasil Kiryjenka der den Sieg holte, Dumoulin wurde Fünfter. In dem Straßenrennen er fuhr ständig vorne und versuchte es mit Philippe Gilbert auf den letzten hundert Metern der weggesprungene und spätere Weltmeister Peter Sagan zurück zu bekommen. Sie wurden schließlich wieder eingeholt und Dumoulin wurde Elfter. Er beendete seine Saison mit dem Tour durch die Lombardei (Problem) und die Tour durch Abu Dhabi (41.).
2016 – Rosa Trikot beim Giro und zwei Etappensiege bei der Tour
Für Dumoulin wurde die Saison 2016 hauptsächlich von den Einzelzeitfahren auf der Olympische Sommerspiele 2016 im Rio de Janeiro. Er konzentrierte sich weiterhin voll und ganz auf das Zeitfahren und stellte seine Tour durch Spanien von 2015 geboren Klassifikationsambitionen für ein Jahr.
Vorsaison ohne große Ergebnisse
Dumoulin begann seine Saison mit dem Tour durch den Oman. In der Anfangsphase belegte er den fünften Platz unter den ersten. Auf der vierten Etappe mit Bergankunft wurde er Vierter der Etappe, auch seine Endwertung in der Gesamtwertung. Sein nächster Kurs, Paris-NizzaSie begann mit einem Prolog, Dumoulins erstem des Jahres. Im 6,1 Kilometer langen Prolog kam er in einer Sekunde knapper Tekort Michael Matthews und wurde Zweiter. Nach und nach fiel er in die Top-10, nur um in der letzten Etappe auszusteigen; er beendete die Runde auf dem zwölften Platz.
In dem Tour durch Katalonien Dumoulin startete mäßig, dann stieg er schließlich in der dritten Etappe aus. Er gab an, zuvor krank gewesen zu sein und sich nicht gut erholt zu haben.[10] Er feierte sein Comeback im Brabanter Pfeil, in dem er im Finale sein Gesicht zeigte und schließlich den zweiundzwanzigsten belegte. In dem Amstel Goldrennen (91.) Dumoulin hatte mit Pech zu kämpfen. Er hatte im vollen Finale eine Reifenpanne, konnte nicht ins Hauptfeld zurückkehren und sah seine Siegchancen bei seinem „Heimrennen“ nicht mehr. Mit Blick auf die Tour durch Italien er war nicht am anfang Wallonischer Pfeil und Lüttich-Bastogne-Lüttich.
Rosa Trikot beim Giro
Ohne vorheriges Höhentraining debütierte Dumoulin in der Tour durch Italien. Er deutete an, dass er vor allem im Einzelzeitfahren punkten und nicht auf eine Wertung gehen wollte. Das Eröffnung Zeitfahren im Apeldoorn er beendete mit einem Sieg, wenn auch mit einem kleinen Unterschied Primož Roglič. Nach dem dritter Abschnitt war er sein rosa Leadertrikot einen Tag verlieren a Marcel Kittel, der dank zwei Sprintsiegen und den damit verbundenen Bonussekunden in Führung ging. In dem vierte Stufe Dumoulin hat die . zurückerobert Anführertrikot Wetter. Er hat sich in der Schlussphase aus der Favoritengruppe herausgeschlichen und ist Flüchtling geworden Diego Ulissic zweite. Zwei Tage später baute er seinen Tabellenvorsprung durch ankunft bergauf einen Angriff machen, die GC-Männer freilassen und Vierter im Bühne.
In dem achte Etappe hat er seine verloren rosa Leadertrikot in den Hügeln herum Arezzo Auf Gianluca Brambilla. In dem Einzelzeitfahren Am nächsten Tag, den er im Vorfeld ins Visier genommen hatte, teilweise aufgrund ungünstiger Wetterbedingungen im Vergleich zu den Männern, die früher gestartet waren, wurde er Fünfzehnter und hätte es sein können rosa Leadertrikot nicht zurückerobern. In dem elfte Etappe er stieg aus, nachdem er durch eine Entzündung im Gesäß zu stark behindert wurde. Am Vortag hatte er, auch verletzungsbedingt, bereits viel Zeit in der Gesamtwertung verloren. Dumoulin fuhr insgesamt sechs Tage im rosa Leadertrikot.
Etappensiege in der Tour in Königsetappe und Einzelzeitfahren
Nach dem frühen Rückzug im Tour durch Italien Dumoulin beschloss, in der zu beginnen Runde Frankreich. Im Vorfeld bestritt er die Tour de Romandie. Im Prolog wurde er um . um sechs Sekunden geschlagen Jon Izagirre. Nachdem er am dritten Tag in der Bergetappe etwas Zeit verloren hatte, schaffte er es mit einem guten Einzelzeitfahren wieder in die Top 10. Er wurde Zweiter im Tagesergebnis, zwei Sekunden dahinter Thibaut Pinoto. Er beendete die Runde auf dem fünften Platz in der Endwertung. Vor der Tour de France fuhr er die Niederländische Meisterschaft im Zeitfahren und holte sich dort seinen nationalen Zeitfahrtitel zurück.
In dem Runde Frankreich wollte Dumoulin hinterher Vuelta rot und der Giro-Rosa für die gelbes Leadertrikot gehen, so sein Große runde Sammlung fertigstellen. Dieser Traum spritzte in die fünfte Stufe zerstreut, als Dumoulin durch die Zentralmassiv das Peloton musste loslassen.[11] Am Sonntag, 10. Juli, schlug er jedoch im Königin reiten ankommen am Arcalis im Andorra. Dumoulin griff vor dem letzten Anstieg aus einer Spitzengruppe an und kämpfte sich solo durch Hagel und Regen zum Etappensieg mit 37 Sekunden Vorsprung auf Rui Costa und Rafał Majka. Damit schloss er sich einer ausgewählten Gruppe von Fahrern an, die innerhalb eines Jahres bei allen drei Etappensiege erzielten Große Touren. Fünf Tage später gewann Dumoulin auch den dreizehnte Stufe, ein Einzelschanzenzeitfahren über 37 Kilometer, mit dem er eine einzigartige Leistung ablieferte: Dumoulin gewann in einem Jahr insgesamt Große Touren ein Einzelzeitfahren. Der Unterschied zu Nummer zwei und Klassifikationsführer Chris Froome war mehr als eine Minute. Um das Ganze abzurunden, stellte er alle anderen Konkurrenten vor die Einzelzeitfahren auf der Olympische Sommerspiele 2016 im Rio de Janeiro in mehr als anderthalb Minuten.
Im zweiten Einzelzeitfahren der Runde Frankreich, ein Kletterzeitfahren über 17 Kilometer von sallanches zu Megève, Dumoulin setzte die schnellste Zeit. Er hatte seine Zweifel, ob es genug war und das war nicht der Fall. Froome drehte beim ersten Einzelzeitfahren den Spieß um und brachte Dumoulin auf einundzwanzig Sekunden und wurde Zweiter. Einen Tag später ist die Runde Frankreich von Dumoulin. An den Flanken des Montée de Bisanne stürzte er und brach sich das Handgelenk. Dumoulin hatte Spezialisten aus der Rijnstate Krankenhaus eine speziell entwickelte Schiene anziehen, die es ihm ermöglicht, trotz eines gebrochenen Radiusknochens für den Sommerolympiade.[12]
Olympia-Silber im Einzelzeitfahren
Auf diesem Sommerolympiade hatte Dumoulin von der Einzelzeitfahren seinen Zweck gemacht. Infolgedessen musste er auch in der Straßenrennen, von dem er vorsorglich für die Einzelzeitfahren (vier Tage später) nach 12 Kilometern ausgestiegen. Mit den nötigen Zweifeln und einem noch nicht ganz erholten Handgelenk startete Dumoulin als einer der Favoriten bei der Einzelzeitfahren. Zuvor gab es einen Kampf zwischen ihm und Chris Froome erwartet, aber da war Fabian Cancellara ein Stock für. Das schweizerisch gewann seinen zweiten olympischen Titel, Dumoulin blieb vor Froome und holte sich mit 47 Sekunden hinter Cancellara Silber. Trotz seiner gescheiterten Mission und der Enttäuschung erklärte sich Dumoulin stolz.[13]
Keine herausragende Leistung im Herbst
Nach dem Sommerolympiade Dumoulins letztes Saisonziel war es, die Regenbogen-Trikot im Einzelzeitfahren bei der Weltmeisterschaft im Zeitfahren im Katar. In dem Tour durch Großbritannien er nahm seinen Rennplan wieder auf und wurde sowohl in der Königsetappe mit einer Bergankunft zur Hälfte als auch im Einzelzeitfahren am letzten Wochenende Dritter. Es brachte ihm auch einen dritten Platz in der Endwertung ein. In dem Eneco-Tour Dumoulin war weniger erfolgreich. Das Einzelzeitfahren (14.) endete in einem Fiasko, mit dem er in der Gesamtwertung keine nennenswerte Rolle mehr spielte. Dank eines starken Schlusstages mit einem vierten Platz in Geraardsbergen er konnte sich einen neunten Platz in der Endwertung sichern.
Nach dem Eneco-Tour für Dumoulin gab es keine ansprechenden Ergebnisse. Das Tour durch die Lombardei er ritt nicht aus und auf dem Weltmeisterschaft im Zeitfahren er war enttäuschend Elfter. Ein paar Tage zuvor war er Siebter in der Weltmeisterschaft im Mannschaftszeitfahren. Er beendete seine Saison mit dem Straßenrennen, spielte dabei aber keine nennenswerte Rolle und wurde aufgrund seines Rückstands gegen das Finale vom Kurs abgebracht.
2017 – Giro-Sieg und Weltmeistertitel im Zeitfahren
Ab Herbst 2016 begann Dumoulin seine endgültige Transformation vom Zeitfahrer zum Klassifikationsfahrer. Er gab an, dass er als Klassifikationsfahrer zum Tour durch Italien wollte gehen und begann zu diesem Zweck mehr bergauf zu trainieren. Es brachte ihm in seinem ersten Spiel der Saison den Tour durch Abu Dhabi, sofort auf einen Podestplatz. In der Bergauf-Etappe wurde er Dritter hinter Rui Costa und Ilnur Zakarin. Der dritte Platz war auch sein letzter Platz in der Endwertung hinter denselben beiden Männern.
Starker Frühling in Italien
Sein Frühling war mit Blick auf die Tour durch Italien im Mai komplett Italienisch orientiert. Beginnend mit dem Strade Bianche. Dumoulin zeigte sich stark auf den toskanischen Schotterstraßen und war Teil der entscheidenden Schlacht, zusammen mit u.a. Micha Kwiatkowski und Zdeněk tybar. Den entscheidenden Angriff des späteren Siegers Kwiatkowski musste Dumoulin allerdings verpassen; er wurde schließlich Fünfter.
Der erste Test als Wertungsfahrer folgte im Tirreno-Adriatico. Nachdem Dumoulin im Mannschaftszeitfahren viel Zeit verloren hatte, schlug Dumoulin in der zweiten Etappe mit einer Bergankunft zurück. Hinter dem zuvor Entflohenen Geraint Thomas er entkam aus dem Rudel und wurde Zweiter. Die vierte Etappe hatte eine Ankunft am Monte Terminillo. Dumoulin entschied sich nach der Hälfte des Anstiegs für den Angriff, doch dieser Aufwand kostete ihn in der Schlussphase viel. Er wurde von einer Reihe von Männern überholt und war nach einundvierzig Zählungen fertig Nairo Quintana Sechster, was ihn auch auf den sechsten Platz in der Gesamtwertung brachte. Das letzte Zeitfahren rund um San Benedetto del Tronto, Dumoulins erste Zeitfahrkilometer des Jahres, führte zu einem enttäuschenden 13. Platz, was dazu führte, dass Dumoulin in der Gesamtwertung nicht nachrücken konnte und die Tirreno-Adriatico wurde Sechster.
Auf seinem Italienisch Programm hat er auch eingefügt Mailand-San Remo (69.), wo er zum Superdiener und Liebling eines Teamkollegen wurde Michael Matthews früher gewesen; auf der Zypressen und der poggio Er hielt ein enges Tempo im Feld, um das Rennen hart zu machen, aber es half Matthews nicht, da Matthews nur Zwölfter wurde. Im April hat Dumoulin seiner Vorbereitung auf die Tour durch Italien. Über Höhenpraktika in der Sierra Nevada und weiter Teneriffa er zog zu Lüttich-Bastogne-Lüttich, sein letztes Spiel vor dem Tour durch Italien. Dumoulin ist den ganzen Tag vorne gefahren und hat es zusammen mit anderen versucht Sergio Henao eine Flucht auf Roche aux Faucons Kraft, aber sein Versuch scheiterte. Im vollen Finale konnte Dumoulin nicht mehr mit der Favoritengruppe mithalten; er beendete als bester Niederländer den 22. Platz.
Finalsieg bei der Italien-Rundfahrt
Das Tour durch Italien begann am Freitag, 5. Mai Sardinien, mit Dumoulin - der sich zum ersten Mal während a . ganz auf ein Ranking konzentrierte große Tour - als Außenseiter für die Bühne. Dumoulin hat das Eröffnungswochenende unbeschadet überstanden. Der Erste ankunft bergauf folgte sofort dem Dienstag nach dem Ruhetag und ging in Richtung Ätna. Dumoulin machte einen weiteren Angriff, der jedoch von den anderen Favoriten im Keim erstickt wurde; schließlich wurde er Sechster im Tagesergebnis. Der nächste Test folgte im neunte Etappe, bei der Ankunft im Blockhaus. aanvallens Attacken Nairo Quintana, Thibaut Pinoto und Vincenzo Nibalic musste Dumoulin gehen lassen, aber in seinem eigenen Tempo holte er zuerst den befreiten Nibali ein, dann befreite er sich selbst Bauke Mollema vom Steuer und erreichte schließlich Pinot, von dem er den Sprint um den zweiten Platz vierundzwanzig Sekunden hinter Etappensieger Quintana verlor.
Am Tag nach dem zweiten Ruhetag war es hügelig Einzelzeitfahren auf dem Programm. Zuvor hatte Dumoulin durch seinen Wechsel vom Zeitfahrer zum Wertungsfahrer Zweifel an seinen Zeitfahrleistungen. Das Einzelzeitfahren gewann er jedoch mit großer Kraftentfaltung. Dumoulin verwiesen Geraint Thomas mit neunundvierzig Sekunden Rückstand auf den zweiten Platz und fast drei Minuten aufgeholt Nairo Quintana, mit dem Dumoulin de rosa Leadertrikot erobert. Während der vierzehnte Etappe folgte dem ersten Test als Klassifikationsführer mit einer Ankunft in Oropa. Quintana eröffnete den Angriff, aber Dumoulin hielt wie schon bei Blockhaus sein eigenes Tempo. Er nahm das mit einer Meile vor dem Ziel kolumbianisch und fuhr auf den letzten paar hundert Metern von ihm weg. Um das Ganze abzurunden, Dumoulin . überlistet Ilnur Zakarin noch im Sprint um den Etappensieg, der seine zweite Etappe in diesem ist Tour durch Italien gewonnen und na Jan Janssen (Tour de France 1968) und Joop Zoetemelk (1980 Tour de France) als dritter Niederländer, der jemals eine Etappe als Tabellenführer in a . erreichte große Tour für die Männer gewonnen.
Die letzte Woche begann für Dumoulin in Moll. Am Fuße der letzten Besteigung des Königin reiten (sechzehnte Etappe), das Umbrail-Pass, musste er wegen Darmproblemen für einen Hygienestopp an den Straßenrand gehen. Am Ende lag er gut zwei Minuten zurück Vincenzo Nibalic und Nairo Quintana auf, aber er behielt die rosa Leadertrikot einunddreißig Sekunden vor letzterem. In dem achtzehnte Stufe Dumoulin unternahm noch ein paar Angriffsversuche, die jedoch von Quintana und Nibali im Keim erstickt wurden, mit denen er danach eine große Auseinandersetzung hatte. Dumoulin verweet de nummer twee en drie van het klassement dat ze niet meehielpen om de gedemarreerde top-10 renners terug te halen en verklaarde te hopen dat ze hun podiumplek zouden verliezen. Nibali reageerde fel op die reactie en noemde hem arrogant. In de negentiende etappe raakte Dumoulin door 'slechte benen' de roze leiderstrui aan Quintana kwijt, om in de laatste bergrit verder te zakken naar de vierde plek.
In de afsluitende individuele tijdrit van 29,3 kilometer moest hij tien tellen goedmaken op Thibaut Pinot, veertien op Vincenzo Nibali en drieënvijftig op Nairo Quintana. Bij het eerste tussenpunt moest Dumoulin alleen nog maar leider Quintana voor zich dulden, maar bij het tweede tussenpunt was Dumoulin ook hem voorbijgestreefd. Dumoulin werd op vijftien seconden van dagwinnaar Jos van Emden tweede in de individuele tijdrit, maar won wel het eindklassement met eenendertig tellen voorsprong op Quintana en veertig op Nibali. Daarmee was hij de eerste Nederlandse eindwinnaar[14] van de Ronde van Italië en tevens de eerste Nederlander sinds zevenendertig jaar en na Joop Zoetemelk die een Grote Ronde voor mannen won. Hij was ook pas de derde Nederlander die een Grote Ronde voor mannen won na Jan Janssen (winnaar van de Ronde van Spanje 1967 en de Ronde van Frankrijk 1968) en Joop Zoetemelk (winnaar van de Ronde van Spanje 1979 en de Ronde van Frankrijk 1980).
Bij terugkeer in Nederland werd hij als gevolg van deze overwinning benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau[15] én Limburger van Verdienste.[16] Ook ontving hij de eremedaille in goud van de burgemeester van Maastricht.[17]
Prolongatie van nationale tijdrittitel
Al snel na de Ronde van Italië werd duidelijk dat Dumoulin geen Ronde van Frankrijk zou rijden om zichzelf niet helemaal uit te putten. In plaats daarvan reed hij nog een aantal wedstrijden in juni, te beginnen met de driedaagse Hammer Series in Nederlands Limburg, een nieuw wielerconcept waarin niet de individuele renners maar de ploegen het onderling tegen elkaar opnamen. Op de openingsdag stond de klimkoers op het programma, waarin Dumoulin met Team Sunweb na Movistar Team de meeste punten pakte en Team Sunweb zo de tweede plaats in het tussenklassement bezorgde. Na de tweede dag behield de ploeg die tweede plaats. Al zag het met Team Sky wel een nieuwe ploeg aan de top verschijnen. In de afsluitende achtervolgingskoers, waarin Dumoulin net als in de sprintkoers niet meedeed, verloor Team Sunweb op het nippertje de eindsprint van Team Sky.
In de Ronde van Zwitserland startte Dumoulin als een van de favorieten en hij bevestigde die status in de proloog met een vijfde plaats. Twee dagen later stond hij al tweede, op tien seconden van klassementsleider en ploeggenoot Michael Matthews. De dag erna ging het peloton voor het eerst de bergen in. Dumoulin moest al vroeg lossen en gaf op de finish veel tijd prijs. Hij verklaarde zijn klassement te laten voor wat het was en zijn zinnen op de afsluitende individuele heuveltijdrit te zetten, maar twee dagen later stapte hij uiteindelijk vermoeid af. Voordat Dumoulin definitief gas terug nam en zich ging richten op het najaar, reed hij nog de Nederlandse kampioenschappen in Monferland. De individuele tijdrit ging over 50 kilometer licht glooiend terrein. Dumoulin verdedigde met succes zijn titel door vierentwintig seconden sneller te rijden dan Stef Clement en pakte zodoende zijn derde nationale tijdrittitel. In de wegwedstrijd speelde hij geen rol van betekenis.
Succesvol begin van het najaar met eindwinst in de BinckBank Tour
Dumoulin ging in juli op hoogtestage in La Plagne met een aantal ploeggenoten die zich aan het voorbereiden waren op de Ronde van Spanje. Dumoulin zelf overwoog ook nog even deelname aan die ronde, maar zag daar met oog op het wereldkampioenschap tijdrijden, zijn grote doel in het najaar die anderhalve week na het einde van de ronde verreden werd, uiteindelijk toch vanaf. Hij maakte zijn rentree in de Clásica San Sebastián, waar hij in de finale meestreed om de winst. In een groepssprint van vijf werd hij uiteindelijk vierde, achter Michał Kwiatkowski, Tony Gallopin en Bauke Mollema.
Zijn eerst grote doel in het najaar was de BinckBank Tour, de nieuwe naam voor de Eneco Tour die Dumoulin in het verleden al eens als tweede (2013) en derde (2014) had afgesloten. Op de tweede dag stond er een 9 kilometer korte individuele tijdrit in Voorburg op het programma, waar Dumoulin op vijf seconden van Stefan Küng derde werd en zich zodoende kandidaat stelde voor de eindwinst. In de rit over de Limburgse heuvels maakte hij met Team Sunweb de koers hard, maar een dag later in de rit door de Ardennen kon hij pas echt het verschil maken. Hij wist samen met tweevoudig eindwinnaar Tim Wellens uit de greep van de overige favorieten te blijven. Wellens won de sprint om de dagzege, Dumoulin werd tweede en pakte met nog een dag te gaan de leiding in het algemeen klassement met vier tellen voorsprong op Wellens.
De slotrit voerde over de steile kasseienheuvels van Vlaanderen. Er werd veel aangevallen door mannen met de etappezege als doel, maar Wellens hield zich vooral afzijdig. Dumoulin verloor na de tweede passage over de Muur van Geraardsbergen even de aansluiting met de grote namen, maar kon met behulp van ploeggenoot Søren Kragh Andersen weer aansluiten, om in de Gouden Kilometer nog één bonificatieseconde te pakken en zodoende uit te lopen tot een voorsprong van vijf seconden op Wellens. De rit eindige op de eerste stukken van de Muur van Geraardsbergen en daar vormde Wellens geen bedreiging meer. Dumoulin werd achter de gevluchte etappewinnaar Jasper Stuyven en Philippe Gilbert derde en stelde zo de eindoverwinning veilig, zijn tweede winst in een meerdaagse wielerronde na de Ronde van Italië 2017.
Tweemaal wereldkampioen in Bergen
Het wereldkampioenschap in Bergen vormde het grote doel voor Dumoulin in het najaar. In aanloop naar de WK-week reisde hij naar Canada af voor het tweeluik grand prixs in Canada, maar in beide wedstrijden kon hij zijn neus niet aan het venster steken. In Quebec werd hij 49e, in Montreal 28e.
Het grote doel lag echter in het Noorse Bergen. Op de ploegentijdrit pakte Dumoulin samen met Lennard Kämna, Wilco Kelderman, Søren Kragh Andersen, Michael Matthews en Sam Oomen zijn eerste wereldtitel uit zijn carrière. Bij het eerste tussenpunt had het zestal nog tien tellen achterstand op Team Sky en bij het tweede tussenpunt had BMC een handjevol seconden voorsprong, maar in de slotfase reden Dumoulin en consorten het gat definitief dicht en aan de meet hadden ze acht tellen voorsprong op BMC en 22 op Sky.
Drie dagen later lag het zwaartepunt van het WK voor Dumoulin, toen de individuele tijdrit op het programma stond. Met een steile slotklim in het parcours overwoog Dumoulin een fietswissel, die hij uiteindelijk niet doorzette. Bij het eerste tussenpunt kwam Dumoulin nog als derde door, maar vanaf het tweede punt domineerde hij de tabellen. Op de slotklim met zijn tijdritfiets liep Dumoulin verder uit op zijn concurrenten en haalde de anderhalve minuut eerder gestarte en uiteindelijk als derde geëindigde Froome bijna in. Uiteindelijk pakte Dumoulin zijn eerste wereldtitel tijdrijden met 57 seconden voorsprong op Primož Roglič.
In de wegrit kwam Dumoulin aardig voor de dag, maar hij kon zijn trilogie wereldtitels in Bergen niet vervolledigen. Hij startte als een van de kopmannen van de Nederlandse ploeg en plaatste in de voorlaatste rondes nog twee versnellingen, maar kreeg te weinig medevluchters met zich mee en geraakte bovendien nooit ver weg van het peloton. In de eindsprint met een omvangrijke groep werd Dumoulin uiteindelijk 25e.
Dumoulin sloot zijn uiterst succesvolle 2017 in Italië af. In de Tre Valli Varesine werd hij op een kleine halve minuut van winnaar Alexandre Geniez 28e. Aanvankelijk zou Dumoulin ook Milaan-Turijn rijden, maar die liet hij in aanloop naar zijn slotwedstrijd verstek gaan. De Ronde van Lombardije was de seizoensafsluiter van Dumoulin, maar een tegenstribbelend lichaam deed hem vroegtijdig uit de wedstrijd stappen.
Aan het einde van het jaar werd Dumoulin samen met Formule 1-coureur Max Verstappen en langebaanschaatserSven Kramer genomineerd voor NOS|NOC*NSF-sportman van het jaar 2017.[18] Op het sportgala werd hij uiteindelijk verkozen tot Nederlands sportman van het jaar.[19]
2018 – Eindpodium in de Giro en de Tour
Het grote doel van 2018 vormde voor Dumoulin wederom de Ronde van Italië, waar hij zijn titel verdedigde. Voorafgaand aan het seizoen liet hij weten dat zijn aanloop naar de Giro identiek aan die van 2017 zou zijn en dat hij de deur voor deelname aan de Ronde van Frankrijk op een kier hield. Snel na de Giro volgde reeds de bevestiging van zijn Tourdeelname.[20]
Tegenvallende resultaten in het voorjaar
Het succesvolle voorjaar van 2017 kon Dumoulin in 2018 niet herhalen. In de Abu Dhabi Tour mocht hij in de vierde etappe, een individuele tijdrit over 12,6 kilometer, voor het eerst in zijn regenboogtrui aantreden. Bij het tussenpunt onderweg was Dumoulin nog de snelste en had hij een seconde voorsprong op uiteindelijk winnaar Rohan Dennis, maar fietspech smoorde Dumoulins poging voor zijn eerste seizoenszege in de kiem. Na een twaalfde plek in de tijdrit stond hij negende in het klassement, waarna Wilco Kelderman het kopmanschap van Sunweb overnam. Op de slotklim op de slotdag had Dumoulin wederom met mechanische malheur te kampen, waarna hij uiteindelijk op een 38e plek in het eindklassement strandde.
In de Strade Bianche moest Dumoulin zich aanvankelijk beperken tot volgen, maar in de finale had hij geen antwoord op de versnelling van de favorieten en sloot hij de dag als nummer 21 af. Ook de Tirreno-Adriatico werd geen succes. Voorafgaand aan de wedstrijd had Dumoulin met ziekte te kampen. In de ploegentijdrit op de openingsdag werd regerend wereldkampioen Sunweb vijfde op 25 seconden van winnaar BMC. In de vierde etappe kwam Dumoulin ten val en moest hij als nummer 9 in het klassement afstappen. Hij besloot ondanks zijn fysieke malaise toch Milaan-San Remo te rijden in dienst van Michael Matthews, maar zowel Matthews (7e) als Dumoulin (31e) konden geen potten breken.
Na afloop van zijn voorjaar ging Dumoulin ter voorbereiding op de Giro op hoogtestage in de Sierra Nevada, waar hij in een interview aan de NOS tekst en uitleg gaf over zijn tegenvallende prestaties in het voorjaar.[21] 'Ik ben denk ik een beetje te gretig geweest. Ik had niet de mentale weerbaarheid om goed met tegenslagen om te gaan, omdat ik er niet met de juiste mindset in zat.'
De laatste wedstrijd voorafgaand aan de Giro was voor Dumoulin Luik-Bastenaken-Luik. Hij startte als een van de schaduwkopmannen van Sunweb en deed nog verscheidene pogingen om een aanval te plaatsen, maar miste de beslissende slag en werd uiteindelijk vijftiende, zijn tot dan toe beste resultaat in een Ardense voorjaarsklassieker.
Opnieuw eindpodium in de Giro
De Giro d'Italia was het grootste seizoensdoel voor Dumoulin in de eerste seizoenshelft. De ronde begon met een individuele tijdrit over 9,7 kilometer in Jeruzalem, waarin Dumoulin als titelverdediger als laatste startte. Onderweg was hij bij de tijdmeting al de snelste - hij was vier seconden sneller dan de snelste tijd tot dan toe van Rohan Dennis. Aan de streep waren daar nog twee van over; genoeg voor Dumoulin om na 2016 opnieuw de openingstijdrit van de Giro te winnen. Bovendien pakte hij na Gerrie Knetemann als tweede Nederlander ooit in vier achtereenvolgende jaren een leiderstrui in een grote ronde voor mannen. Ook evenaarde hij met zijn vierde etappezege in de Ronde van Italië het Nederlands recordaantal etappezeges voor mannen, van Jean-Paul van Poppel.
In de tweede etappe verspeelde Dumoulin de roze trui aan Rohan Dennis, doordat Dennis drie seconden pakte tijdens een tussensprint. Bij de aankomsten heuvelop in Sicilië consolideerde Dumoulin telkens zijn tweede plaats. In de zesde etappe lag de aankomst voor het eerst in de ronde bergop en werd het klassement voor het eerst sinds de tijdrit weer opgeschud. Rozetruidrager Rohan Dennis kon de favorietengroep niet volgen, maar uit de favorietengroep demarreerde wel Simon Yates, die de roze trui pakte. Dumoulin finishte in de favorietengroep en bleef tweede in het klassement staan. In het laatste weekend van de eerste week verloor hij nog wat extra tijd op Simon Yates en passeerde ook Esteban Chaves Dumoulin in het klassement.
In de eerste rit van de tweede week moest Chaves lossen uit de favorietengroep en heroverde Dumoulin zijn tweede plek. Gedurende de tweede week wist hij zijn tweede plek te behouden, maar zag hij roze truidrager Yates in de bergritten naar de Zoncolan en naar Sappada uitlopen tot 2'11. In de zestiende rit, een vlakke tijdrit over 34 kilometer, kon Dumoulin weer tijd terugpakken. Hij werd derde in de tijdrit, maar kon het gat met Yates niet dichten en keek voor aanvang van de laatste bergritten tegen een achterstand van 56 seconden aan.
De eerste van de drie laatste bergritten ging naar Prato Nevoso. Dumoulin viel Yates aan, maar de Brit volgde gezwind. Een tweede aanval van Chris Froome kon Dumoulin pareren, maar Yates niet. Dumoulin kwam als tweede van de klassementsrenners boven en liep in op Yates, waarna zijn achterstand nog 28 seconden bedroeg, met twee nog zwaardere bergritten voor de boeg. De negentiende rit kende vier zware cols onderweg. Op de Colle delle Finestre kwam de Giro op z'n kop te staan. Klassementsleider Yates moest lossen uit het favorietengroepje en zou meer dan een halfuur verliezen. Lang reed Dumoulin gedurende de etappe virtueel in het roze, maar een aanval van Froome op de Finestre kon hij niet beantwoorden. Hij achtervolgde de Brit 80 kilometer lang, maar verloor uiteindelijk ruim 3 minuten, waarmee hij in het klassement tweede stond op 40 seconden van de Brit, met nog een bergrit te gaan. In die laatste bergrit plaatste Dumoulin meerdere aanvallen, maar telkens pareerde Froome, waardoor Dumoulin uiteindelijk op 46 seconden van eindwinnaar Froome als tweede in het eindklassement zou eindigen.[22]
Ook eindpodium in de Tour
Voorafgaand aan de slotrit van de Giro liet Tom Dumoulin al doorschemeren er vrij zeker van te zijn ook in de Tour de France van start te gaan, waarna niet veel later de bevestiging volgde. Ook in de Tour zou een goed klassement het hoofddoel zijn.
Vlak na de Giro stond Dumoulin, net als in 2017, aan de start van de klimwedstrijd van de Hammer Series, waar hij als gevolg van vermoeidheid echter al snel afstapte. In voorbereiding op de Tour ging Dumoulin vervolgens op hoogtestage in het Franse La Plagne. Doordat hij op de dag van het nationaal kampioenschap tijdrijden terugkwam, verdedigde hij zijn Nederlandse titel tegen de klok niet. Wel stond hij enkele dagen later en vlak voor de Tourstart aan de start van de wegwedstrijd, die hij als nummer 29 afsloot.
Op 7 juli stond Dumoulin op Noirmoutier-en-l'Île voor het eerst in zijn carrière met klassementsambities aan de start van de Tour. De eerste vijf etappes verliepen vlekkeloos. Tijdens de 6e etappe verloor hij echter door pech 53 seconden boven op de Mûr-de-Bretagne, waarna hij van de jury ook nog 20 seconden straf kreeg voor het rijden achter de ploegleiderswagen. De 9e etappe, een kasseienrit die de renners naar Roubaix voerde, leverde geen grote tijdsverschillen op tussen de klassementsmannen, ondanks herhaaldelijke poringen van Dumoulin om tijdsverschillen te forceren.
De eerste bergetappes volgden in de tweede week in de Alpen. In de 10e etappe met aankomst bergaf waren er nog geen tijdsverschillen. In de 11e etappe trok Dumoulin in de afdaling van de Cormet de Roselend, in aanloop naar de slotklim naar La Rosière, samen met ploeggenoot Søren Kragh Andersen ten aanval. Hij begon met voorsprong op de favorietengroep aan de slotklim, maar werd in de finale voorbijgestreefd door Geraint Thomas, die vervolgens naar de overwinning soleerde en de gele trui pakte, en Chris Froome, die de sprint om de tweede plek van Dumoulin verloor.[23] De twaalfde etappe en laatste Alpenrit finishte bovenop Alpe d'Huez. Dumoulin bleef de gehele klim in het spoor van de favorieten en plaatste in de finale meerdere aanvallen in de jacht op de etappezege, maar kon niet weg geraken van zijn naaste belagers Froome en Thomas en verloor door een schakelfout de sprint om de ritzege van Thomas, wat hem een tweede achtereenvolgende tweede plaats opleverde.[24]
In de 14e etappe, een overgangsetappe richting de Pyreneeën, moest het peloton op weg naar Mende een korte, steile slotklim bedwingen. Dumoulin reed zijn eigen tempo en loste even, maar sloot even later weer aan en plaatste zelfs een aanval, maar Froome en Thomas losten niet. Gedrieën kwamen ze over de finish, waardoor Dumoulin nog steeds derde stond met 1'50 achterstand op Thomas en 11 seconden achterstand op Froome.
In de slotweek moesten voorafgaand aan de afsluitende individuele tijdrit nog drie Pyreneeën-etappes bedwongen worden. De eerste (etappe 16) leverde geen verschillen tussen de favorieten op. De 17e etappe naar Saint-Lary-Soulan was een korte bergrit van 65 kilometer, die beslist werd op de slotklim naar de Col de Portet. Nairo Quintana plaatste al vroeg een aanval en won de etappe, maar de aanvallen die Froome en Primož Roglič plaatsten, werden door Dumoulin geneutraliseerd. In de slotkilometers plaatste Dumoulin zelf nog enkele versnellingen. Hij zette Froome daarmee op definitieve achterstand en schoof zo op naar de tweede plek in het algemeen klassement, maar Thomas kon blijven volgen en reed in de laatste kilometer zelfs weg van Dumoulin, waarmee de klassementsleider zijn leidende positie tot 1'59 uitbreidde.
De 19e etappe was de laatste bergetappe van de ronde, met aankomst bergaf. Op de laatste klim van de dag, de Col d'Aubisque, probeerde Dumoulin enkele keren Thomas nog te kraken, maar zijn pogingen waren tevergeefs. Ook Roglič versnelde meerdere malen, maar hij werd telkens door Dumoulin teruggehaald. In de afdaling wist Roglič alsnog verschil te maken, won hij de etappe. Hij kwam bovendien, met nog een tijdrit in het verschiet, dicht bij de tweede plek van Dumoulin. Thomas won het sprintje van de favorietengroep en liep door de zes bonificatieseconden nog uit naar 2'05 op Dumoulin.
De 20e etappe, een individuele heuveltijdrit over 31 kilometer naar Espelette, was de laatste kans om voor verschillen te zorgen. Dumoulin had ruim twee minuten achterstand op klassementsleider Thomas, maar werd als nummer twee van achteren bedreigd door nummer drie Roglič (19 seconden achterstand) en nummer vier Froome (32 seconden). Onderweg onderstreepte Thomas zijn dominantie door bij de twee tijdmetingen ruim sneller te zijn dan Froome en Dumoulin, die niet veel voor elkaar onder deden. In de slotfase verloor Thomas nog veel tijd en daarmee het zicht op de dagzege; wel stelde hij zijn Tourzege veilig. Dumoulin bleek aan de streep een seconde sneller dan Froome, stelde zo zijn tweede plaats in het eindklassement veilig en pakte de etappezege (zijn derde in de Tour).
In de slotrit naar Parijs kwam de tweede plek van Dumoulin niet meer in gevaar, die daarmee na de eerste Nederlandse podiumplek in de Tour pakte sinds Erik Breukink in 1990. Ook waren hij en Froome de eerste renners na Marco Pantani in de Giro en Tour in 1998 die in een jaar zowel in de Giro, als in de Tour op het podium reden. Het onderlinge verschil tussen beiden na zes weken door Italië en Frankrijk bedroeg slechts 13 seconden in het voordeel van Froome.[25]
Ereplaatsen, maar geen titel op WK
Een kleine maand na de Tour stond Tom Dumoulin aan de start van de nieuw leven ingeblazen Ronde van Duitsland. In de koninginnenrit zat hij mee in de beslissende aanval met Matej Mohoric, Nils Politt en Maximilian Schachmann, waarbij laatsgenoemde de sprint om de dagzege won en de leiderstrui pakte. De twee slotdagen zat Dumoulin telkens mee in de voorste groep, maar sprintte hij telkens niet mee om de dagzege en verloor zijn derde plek aan Politt, die in tegenstelling tot Dumoulin bonificatiesecondes pakte, en sloot daarmee zijn Ronde van Duitsland als vierde af.
Het laatste grote doel voor Dumoulin in 2018 was het WK in het OostenrijkseInnsbruck. Hij stond met zijn ploeg Sunweb aan de start de ploegentijdrit. Hoewel hij samen met Chad Haga, Wilco Kelderman, Søren Kragh Andersen, Michael Matthews en Sam Oomen bij de laatste tijdmeting onderweg nog op koers lag voor titelprolongatie, verloor de ploeg in de laatste deel te veel op de uiteindelijke wereldkampioen Quick-Step om voor het goud in aanmerking te komen. Wel stelde het zestal met een seconde voorsprong op BMC het zilver veilig.
In de individuele tijdrit startte Dumoulin ook als titelverdediger. Op het heuvelachtige parcours was Dumoulin in Innsbruck echter niet opgewassen tegen Rohan Dennis. Hij was bij elke tijdmeting onderweg langzamer en moest uiteindelijk een kleine anderhalve minuut op de Australiër toegeven. De strijd om het zilver won Dumoulin van Victor Campenaerts met enkele tienden van seconden in zijn voordeel. Achteraf verklaarde Dumoulin 'totaal mislukt op zijn fiets te zitten'.[26]
In de wegwedstrijd startte Dumoulin als een van de kopmannen van de Nederlandse ploeg. Op de laatste klim voor de finish ontstond de beslissende slag met Alejandro Valverde, Romain Bardet en Michael Woods. Dumoulin kon aanvankelijk niet volgen, maar reed op zijn eigen tempo de ene na de andere geloste voorbij en wist in de afdaling aan te sluiten bij het voorste drietal. Hij probeerde ze te verrassen met een uitval op een kilometer van de meet, maar Valverde haalde Dumoulin direct terug. Valverde won uiteindelijk de sprint om de wereldtitel, Dumoulin werd vierde. Dumoulin sloot zijn seizoen af in Hong Kong, waar de laatste in een reeks van drie Hammer Series in 2018 op het programma stond. Hij kwam alleen in actie op de achtervolging, waar hij samen met Sunweb-ploegmaten Chad Haga, Martijn Tusveld, Søren Kragh Andersen en Max Walscheid de snelste tijd van de dag neerzette en zodoende een vierde plek in het ploegenklassement veiligstelde.
2019 - Knieblessure en overstap naar Team Jumbo-Visma
In de aanloop naar het seizoen 2019 zag het er lange tijd naar uit dat Tom Dumoulin de Tour de France als groot doel zou kiezen. Dit veranderde direct nadat het parcours van de Tour bekend werd gemaakt. Doordat deze slechts één individuele tijdrit bevatte verschoof de focus richting de Ronde van Italië[27], waar liefst drie tijdritten op het programma stonden. In overleg met de ploeg besloot Dumoulin net als in 2018 zowel de Giro als Tour te rijden, met de focus op een nieuwe eindzege in de Giro.
Val in eerste koers, nog geen topvorm in Tirreno-Adriatico
Dumoulin startte het seizoen in het Midden Oosten met de UAE Tour. Hij viel vooral op met een tweede plaats in de zesde etappe, een aankomst bergop waar Dumoulin in de sprint verloor van Primoz Roglic. Eerder op de dag was Dumoulin ten val gekomen, waardoor hij even dacht aan opgeven. Hij reed echter door en verraste zichzelf met zijn tweede plaats. Dumoulin hield wel een overstrekte heup-lendenspier over aan de val.[28] Uiteindelijk eindigde hij als zesde in het algemeen klassement.
Door de blessure moest Dumoulin de Strade Bianche aan zich voorbij laten gaan, maar hij was wel weer op tijd fit voor de Tirreno-Adriatico. Hoewel hij ging voor de winst, kon een aanvallend rijdende Dumoulin vooral in de bergritten niet mee met mannen als Adam Yates, Jakob Fuglsang en winnaar Primoz Roglic.[29] Een tegenvallende achtste plaats in de slottijdrit zorgde ervoor dat Dumoulin vierde werd in het eindklassement, met de wetenschap dat de topvorm voor de Giro er nog niet was. Zijn laatste wedstrijd voor de Ronde van Italië was Milaan San Remo, waar hij 11e werd.
Snelle opgave in Ronde van Italië
Met goede moed begon Dumoulin aan de openingstijdrit in de Ronde van Italië, op een pittig parcours in Bologna. Dumoulin startte als eerste renner van het hele peloton, waardoor het lange tijd onduidelijk was wat zijn tijd van 13:22 waard was. Het bleek niet genoeg voor de winst en zelfs niet voor een podiumplaats. Dumoulin gaf met zijn vijfde plaats liefst 28 seconden toe op ritwinnaar Primoz Roglic.[30]
Dumoulin kwam de twee volgende dagen zonder kleerscheuren door, maar in de vierde etappe ging het fout. Dumoulin was betrokken bij een grote valpartij op zes kilometer van de eindstreep en kwam met een hevig bebloede knie binnen op meer dan vier minuten van ritwinnaar Richard Carapaz.[31] Door dit tijdsverlies kwam een abrupt eind aan de klassementsambities van Dumoulin, en was het nog maar de vraag of hij de ronde überhaupt kon hervatten. De volgende ochtend besloot Dumoulin toch op te stappen in de hoop dat de pijn aan zijn knie zou wegtrekken, maar al snel na de start moest hij opgeven.[32]
2020-2021 - Knechten en herstellen
Het seizoen 2020 zou voor Dumoulin een wederopstanding moeten betekenen. Het jaar begon echter met flinke tegenslag in de Ronde van Valencia, omdat hij bij deze eerste wedstrijd sinds de Dauphiné Liberé van 2019 door ziekte aan zich voorbij moest laten gaan. Zijn rentree werd daardoor een maand uitgesteld tot de Tireno-Adriatico, maar toen gooide de coronacrisis roet in het eten.
Knechten voorafgaand en tijdens de Tour de France
Toen het seizoen weer hervat werd, was Dumoulin onderdeel van het Jumbo-Visma-team, dat met een duidelijke missie aan de start van de Tour de France zou beginnen: winnen. Na ruim een jaar geen koers te hebben gereden, werd hij via de Tour de l'Ain en de Dauphiné Liberé klaargestoomd voor deelname aan de Tour de France. Tijdens deze koersen en de eerste weken van de Tour de France bleek dat binnen Jumbo-Visma ploeggenoot Primoz Roglic betere papieren had om de Tour te winnen. Dumoulin zou zich daarom schikken in de rol van knecht van de Sloveen. Hij eindigde de Tour de France desondanks als zevende, met name dankzij een tweede plaats in de slottijdrit naar het Planche des Belle Filles.
Op 23 januari 2021, enkele dagen na de presentatie van Team Jumbo-Visma 2021, werd bekend dat Dumoulin voor onbepaalde tijd stopte met wielrennen omdat hij moeite had met de verwachtingen en daarbij behorende druk als wielrenner.[33]
Palmares
Beloften
Totaal: 4 zeges
Elite
Totaal: 21 zeges
Leiderstruien
Algemeen klassement
Puntenklassement
| Jaar | Ronde | Niveau | Aantal leiderstruien | Gepakt na (overgenomen van) | Kwijtgeraakt na (kwijtgeraakt aan) |
|---|---|---|---|---|---|
| 2014 | Internationaal Wegcriterium | 2.HC | 1 | 2e etappe ( | 3e etappe ( |
| Eneco Tour | 2.UWT | 3 | 5e etappe ( | 7e etappe (Eindwinnaar) | |
| 2015 | Ronde van Zwitserland | 2.UWT | 2 | 1e etappe (Eerste drager) | 3e etappe ( |
| 2016 | Ronde van Italië | 2.UWT (GR) | 1 | 1e etappe (Eerste drager) | 2e etappe ( |
| Ronde van Groot-Brittannië | 2.HC | 1 | 7e etappe (A) ( | 7e etappe (B) ( | |
| 2018 | Ronde van Italië | 2.UWT (GR) | 1 | 1e etappe (Eerste drager) | 2e etappe ( |
Bergklassement
| Jaar | Ronde | Niveau | Aantal leiderstruien | Gepakt na (overgenomen van) | Kwijtgeraakt na (kwijtgeraakt aan) |
|---|---|---|---|---|---|
| 2013 | Ruta del Sol | 2.1 | 1 | 3e etappe ( | 3e etappe (Eindwinnaar) |
| 2014 | Ronde van Picardië | 2.1 | 1 | 2e etappe ( | 3e etappe ( |
| 2017 | Ronde van Italië | 2.UWT (GR) | 2 | 14e etappe ( | 16e etappe ( |
Jongerenklassement
| Jaar | Ronde | Niveau | Aantal leiderstruien | Gepakt na (overgenomen van) | Kwijtgeraakt na (kwijtgeraakt aan) |
|---|---|---|---|---|---|
| 2012 | Ronde van Luxemburg | 2.HC | 3 | Proloog (Eerste drager) | 3e etappe ( |
| Ronde van Burgos | 2.HC | 1 | 4e etappe ( | 5e etappe ( | |
| 2013 | Ronde van België | 2.HC | 3 | 3e etappe ( | 5e etappe (Eindwinnaar) |
| 2014 | Internationaal Wegcriterium | 2.HC | 1 | 2e etappe ( | 3e etappe ( |
| Ronde van België | 2.HC | 3 | 3e etappe ( | 5e etappe (Eindwinnaar) | |
| Ronde van Alberta | 2.1 | 6 | Proloog (Eerste drager) | 5e etappe (Eindwinnaar) | |
| 2015 | Ronde van Frankrijk | 2.UWT (GR) | 1 | 2e etappe ( | 3e etappe ( |
Combinatieklassement
| Jaar | Ronde | Niveau | Aantal leiderstruien | Gepakt na (overgenomen van) | Kwijtgeraakt na (kwijtgeraakt aan) |
|---|---|---|---|---|---|
| 2015 | Ronde van Spanje | 2.UWT (GR) | 6 | 9e etappe ( | 14e etappe ( |
Prijs van de Strijdlust & Rode rugnummers
| Jaar | Ronde | Niveau | Aantal rode rugnummers | Overwinning |
|---|---|---|---|---|
| 2015 | Ronde van Zwitserland | 2.UWT | 1 | 1e etappe |
| 1 | 8e etappe | |||
| Ronde van Spanje | 2.UWT (GR) | 1 | 17e etappe | |
| 1 | Prijs van de Strijdlust (Eindwinnaar) | |||
| 2016 | Ronde van Frankrijk | 2.UWT (GR) | 1 | 9e etappe |
Informatie over niveaus
- 2.UWT = Meerdaagse wedstrijd van UCI World Tour-niveau
- 2.HC = Meerdaagse wedstrijd van UCI Continentale circuits Hors Categorie-niveau
- 2.1 = Meerdaagse wedstrijd van UCI Continentale circuits-niveau
- GR = Grote Ronde (Ronde van Italië, Ronde van Frankrijk en Ronde van Spanje)
Ereplaatsen en top-5 noteringen
Beloften
Elite
Ergebnisse in Hauptwettbewerben
|
Ergebnisse in kleineren Runden
UCI Welttour
ProContinental
Pflügen
- 2009 –
PPL-Belisol/Parkhotel Rooding/Valkenburg - 2010 –
Parkhotel Rooding/Valkenburg - 2011 –
Rabobank Continental-Team - 2012 –
Team Argos-Shimano - 2013 –
Team Argos-Shimano - 2014 –
Team Giant-Shimano - 2015 –
Team Giant-Alpecin - 2016 –
Team Giant-Alpecin - 2017 –
Team Sunweb - 2018 –
Team Sunweb - 2019 –
Team Sunweb - 2020 –
Team Jumbo Visma - 2021 –
Team Jumbo Visma
Auszeichnungen
Internationale Auszeichnungen
- Medienpreis der Association Internationale des Journalistes du Cyclisme (AIJC) für den medienfreundlichsten Fahrer des Jahres: 2017[34]
- Trophäe der Internationalen Flandrien für beste internationale, nicht-belgische, männlichRadprofi des Jahres: 2018[35]
Nationale Auszeichnungen
- Gerrie Knetemann-Trophäe zum Versprechensfahrer des Jahres: 2010
- Gerrit Schulte Trophäe vor dem Radfahrer des Jahres: 2014, 2015, 2016, 2017, 2018
- Ritter in dem Orden von Oranien-Nassau: 2017[15]
- Jaap Eden Trophäe für Sportler des Jahres: 2017
Provinzpreise
- Sporttalent des Jahres der ProvinzLimburg: 2010
- Sportler des Jahres der ProvinzLimburg: 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
- Limburger Verdienst: 2017[16]
Urbane Auszeichnungen
- Ehrenmedaille in Gold von Maastricht: 2017[17]
Ahlstrand · Arndt · Bar-Gilde · bulgaç · Craddock · Kurven · Damuseau · Der Backer · Die Kurze · Degenkolb · Devenyns · Dumoulin · Fröhlinger · Geschenk · haga · Hupond · Janse van Rensburg · ji · Kittel · loh · T. Ludvigsson · mezgec · Olivier · peterson · Preidler · Sinkeldam · Sprick · Stammschneider · Zimmermann · Mehr · Lammertink (Auszubildender) · F. Ludvigsson (Auszubildender)
Arndt · Bar-Gilde · Craddock · Kurven · Der Backer · Die Kurze · Degenkolb · Dumoulin · Ziemlich · Fröhlinger · Geschenk · haga · Hupond · ji · Jones · Kittel · F. Ludvigsson · T. Ludvigsson · mezgec · Olivier · Preidler · Sinkeldam · Stammschneider · Zimmermann · Van der Haar · Mehr · waeytens · Walscheid (Auszubildender)
Andersen · Arndt · Bar-Gilde · Kurven · Zehn Dam · Der Backer · Degenkolb · Dumoulin · Ziemlich · Fröhlinger · Geschenk · Van der Haar · haga · ji · Jones · Die Kurze · F. Ludvigsson · T. Ludvigsson · lunke · Onkel · Preidler · Sinkeldam · Stammschneider · Zimmermann · Mehr · waeytens · Walscheid · Eckstraße (Auszubildender) · Kanter (Auszubildender) · Zwischenfeld (Auszubildender)
Andersen · Arndt · Bar-Gilde · Bauhaus · Kurven · Zehn Dam · Der Backer · Dumoulin · Fröhlinger · Geschenk · haga · Hamilton · Hofstede · kamna · Kellermeister · lunke · Matthäus · Onkel · Preidler · Sinkeldam · Stammschneider · Teunissen · Zimmermann · waeytens · Walscheid · Kanter (Auszubildender) · Rohde (Auszubildender)
Andersen · Arndt · Bauhaus · Kurven · zehn Dam · Dumoulin · Fröhlinger · Geschenk · haga · Hamilton · Hindley · Hofstede · kamna · Kellermeister · Matthäus · Onkel · Stammschneider · Speicher · Teunissen · Theuns · Zwischenfeld · Vervaeke · Walscheid
Arndt · Backmittel · bol · Kurven · Dumoulin · Fröhlinger · haga · Hamilton · Hindley · Hirschic · kamna · Kanter · Kellermeister · A. Kragh Andersen · S. Kragh Andersen · Matthäus · Nieuwenhuis · Onkel · Pedersen · Leistung · Roche · Speicher · Storch · Zwischenfeld · Vervaeke · Walscheid · Eekhoff (Auszubildender) · kooistra (Auszubildender) · Lachs (Auszubildender)
Bennett · Baumeister · Das Plus · Dumoulin · Eichhörnchen · Foss · Sinken · Grüne Straßen · Harper · Hofstede · Jansen · Kruijswijk · Kuss · Leser · Lindeman · Martens · Martin · Pfingsten · Roglič · Roosen · Teunissen · Maut Ecke · Van Aert · Van der Hoorn · Van Emden · Vingegaard · Wynants
| Vorgänger: 2016 | 2017 | Nachfolger: 2018 |
| Vorgänger: 2016 | 2017 | Nachfolger: 2018 |
| Vorgänger: Lieuwe Westra 2013 | Tom Dumoulin 2014 | Nachfolger: Wilco Kelderman 2015 |
| Vorgänger: Wilco Kelderman 2015 | Tom Dumoulin 2016, 2017 | Nachfolger: Dylan van Baarle 2018 |
| Bibliographische Informationen |
|---|
Virtuelle internationale Normdatei:10148268202805111527 |